fbpx

Zoals ik in mijn vorige blog al aangaf voelen kinderen veel, waar wij ons vaak niet eens bewust van zijn.

In mijn ogen zijn alle kinderen van deze tijd hooggevoelig (ook wel nieuwetijdskinderen genoemd). Elk kind is alleen weer anders, en uit dit dus op een andere manier. Wel is het zo dat het ene kind gevoeliger is dan het andere kind. Het is voor mij meer een schuif van gevoelig tot heel gevoelig, dan dat het een onderscheid is tussen wel of niet gevoelig.

De ene is gevoeliger aangelegd dan de ander en de ene uit het op zo´n manier en de ander op zo`n manier. Hierin is elk kind uniek.

Zo uiten kinderen met ADHD dit door hun drukke gedrag en lage concentratievermogen en kinderen met Autisme uiten dit door stimming of heftige woede aanvallen.

Alle nieuwetijdskinderen zijn in mijn ogen hooggevoelig, maar niet ieder kind wat hooggevoelig is heeft ADHD of Autisme. Dit zijn meer coping mechanismen om om te gaan met hun hooggevoelige aard. Er zijn ook kinderen die hooggevoelig zijn en zich helemaal terug trekken en in zichzelf keren als coping mechanisme.

Dan nu over de hooggevoeligheid en de emoties of het gedrag wat hier bij tot uiting komt.

Nieuwetijdskinderen zijn net sponsen die alles opnemen. Dit is zeker het geval in de eerste levensjaren. Ze spiegelen zich letterlijk aan de ouders, waardoor ze zich ontwikkelen. Dit duurt ongeveer tot de leeftijd van 7 jaar. Hierna ontwikkelen ze meer hun eigen ik-je en voelen ze emoties/gevoelens als echt iets van zichzelf.

Tot 7 jaar leven kinderen nog in hun hoofd. In de hersenen worden allerlei linkjes gelegd. En spiegelen ze zich af aan hun omgeving en vooral aan de ouders. Ze kijken naar hoe de ouders reageren op bepaalde situaties, hoe de ouders hiermee omgaan. Zo ook met gevoelens en emoties. Dit zijn de door de ouders bewust ervaren emoties/gevoelens. Maar dan speelt er ook nog veel in het onbewuste bij de ouders. Kinderen spiegelen precies dat wat naar het bewustzijn mag komen. Dat waar ruimte is voor groei.

Vroeger mochten emoties en gevoelens er niet zijn. Zo gaandeweg zijn we er steeds meer achter gekomen dat emoties er mogen zijn. Ze vertellen iets. Maar de generaties hiervoor zijn heel anders opgevoed, deze emoties zijn vaak weggestopt en nog niet verwerkt.

Nieuwetijdskinderen laten dit vaak aan hun ouders zien, omdat ze voelen voorbij waar wij ons bewust van zijn. Ze nodigen ons uit tot groei, daar waar wij vasthouden aan iets wat niet meer bij ons past en niet overeenkomt met wie wij werkelijk zijn. Of dat we anders naar ons zelf mogen kijken dan dat we nu doen. We mogen dan iets loslaten. Kinderen kunnen heel goed spiegelen en zijn eerlijk en oprecht in de spiegels die ze geven. Het is alleen soms lastig om in de spiegel te kijken.

Is het kind jonger dan 7 jaar coach ik alleen de ouders in het bewust worden van deze spiegels. En begeleid ik ze hierbij. Kinderen ouder dan 7 jaar kunnen zelf gecoacht worden. Over deze leeftijdsfase zal mijn volgende blog gaan.